een goed gesprek

M. vroeg onlangs hoe het met de wonderbox ging.  Ik neem het boek heel af en toe vast maar het is geen super ontspannende literatuur en dan gaat het altijd wat trager.  Vaak begin ik 10 regels en verlies ik de concentratie.  Dan kan ik doen alsof ik aan het lezen ben, het nog eens proberen of het maar beter gewoon uitstellen.
"De eenzaamheid van de egel" heb ik inmiddels wel uit.  Geen grote nieuwe inzichten, daar werd het boek wellicht ook niet voor geschreven.  Wel genoeg fantasie om het een beetje leuk te vinden. De lijn met mezelf kon ik bijna nooit doortrekken.  De stekels zijn voor de egel van het boek een excuus voor zijn eenzaamheid. Het lijkt af en toe ook een keuze om eenzaam te zijn ... het is er gewoon en alles wat er op lijkt om die eenzaamheid weg te nemen gaat hij uit de weg.  Voor de rest denkt het beest ook wel de ganse dag na over nuttige en onnuttige dingen maar het leidt niet echt naar iets.  Het eindigt met wat loslaten en een dans of zoiets ... niet echt een nieuw inzicht.
Mijn stekels zijn een bewuste keuze en niet perse een onderdeel van mijn biologie, dat maakt mijn egel-zijn wel helemaal anders. Mijn eenzaamheid is geen bewuste keuze en als ik de afweging zou moeten maken tussen minder eenzaam of stekels, dan kies ik nog steeds voor de stekels. Ik zie het in mijn geval ook niet als een tegenstelling, integendeel.

Anyway, de wonderbox : Ik heb "hoofdstuk 2 - Familie" uitgelezen. (1 was liefde). Omdat één hoofdstuk wellicht niet genoeg is om over familiale relaties (en dan ook nog historisch gezien) te schrijven, had de titel beter "een goed gesprek" geweest.  Naast de rol van de man en vrouw in "huis" en de geschiedenis van het al dan niet bespreekbaar maken van emoties gaf het hoofdstuk een beetje de verantwoording waarom er bij mij samen aan tafel wordt gegeten zonder "spelen", televisie, tablet of sms-toestel.  Een jaar na de verhuis is er enkel op dat laatste nog een licht protest van de 12-jarige.  Samen aan tafel is geen voorwaarde voor goede gesprekken, daar is meer voor nodig, maar ik kan me toch herinneren dat er een aantal goeie gesprekken zijn gestart. Gek genoeg is het allen samen tafelen helemaal niet gangbaar in het verleden of zelfs nu nog in vele andere culturen. En toch blijf ik het een goeie zaak vinden. Het feit dat er geen vrouw (partner) aan tafel zit is op dit moment voor mij een meerwaarde.  Nog één tip : nodig af en toe eens een gast uit aan de familietafel.  Goed idee, dat zal ik onthouden.

Hoofdstuk 3 : empathie ... klinkt veelbelovend.

Het weekend draaide anders uit dan gepland.  Wat eerst een oorzaak van stress had kunnen zijn (planning in duigen) werd een relaxed idee van "super quality time" met R.  De waterpokken zijn doorgebroken, en hoewel hij er duidelijk (nog) niet veel last van heeft (geen koorts, nog geen jeuk) geniet ik van de verzorgrol die ik even moet openemen. Hij krijgt een op en top verwendag (in compensatie van geen speeltuin of minigolf) en ik geniet van de overvloed aan liefde en zorg die ik mag schenken. 165 rode puntjes heb ik verzorgd :) Een voor één met allen evenveel liefde.  En vanavond nog eens, en morgen en overmorgen ... en dan is het aan de mama :)
De gemiste repetitie van DoA is natuurlijk niet fijn, maar ja ... de dingen des levens zeker ? En eens dit achter de rug is, komen de pokken niet meer terug.  Beter nu dan later dus.

En in al de nieuwe vrijgekomen tijd kon ik het niet laten om eens te kijken hoe ik de drukke week kan voorbereiden.  Maar het lijkt haast onmogelijk, tenzij gewoon wat opgestapeld werk verzetten, maar daarvoor vind ik het toch nog teveel weekend. Ik twijfel om de repetitie van maandagavond te cancellen, kwestie van niet meteen al in het begin van de week fout te gaan.  Langs de andere kant biedt dit weekend natuurlijk wel de ultieme rust om goed uitegerust aan de slag te gaan maandag.  Looking good :)