Er zijn mensen die grotere problemen hebben dan ik. Mijn baas bv. Het gesprek van vandaag werd er geen. Het werd een mededeling tijdens de teamvergadering van hoe het zal gaan nu de hoofdcoördinator langdurig ziek blijkt en vermoedelijk niet terugkomt. De bezieler van de vzw (meestal in dit blog gestipt als den baas) zal de taak van coördinator op zich nemen, telefonisch welliswaar en op haar manier. Iedereen kent zijn taak en zal zijn verantwoordelijkheid nemen voor het gedeelte waar hij "directeur" voor is. Het was niet met dezelfde woorden, maar dit neemt me gewoon terug naar 2011 waar onze organisatie een ghostship werd en in volle zee mee naar de dieperik werd gesleurd. De bemanning werkte hard, maar er was dus geen coördinatie en de verschilende zeilen stonden haaks op elkaar. (ik ken niks van zeilboten, ik ga ervanuit dat dit niet hoort). De ene keek naar een prachtig eiland bakboord terwijl de andere stond te praten met de tropische vissen aan stuurboord ... en rechtvoor stond niet meer op de kaart.
Ik weet maar heel goed wat ik hier van moet denken. This sucks. En het suckt ook de energie uit mijn lijf. Het is iets anders dan stress, het is iets van "dit is gewoon niet goed". Er waren nog een paar dingen die ik met plezier deed. Mijn job kan ik binnenkort ook van het lijstje schrappen. Ik hou het nog wel even vol, maar ik denk dat ik tijdens de krokus maar eens goed moet bezinnen over iets nieuws.
Intussen kabbel ik verder. Drukke dag, R. uitgekafferd omdat hij het nog steeds niet doorheeft dat hij geen chocomelk mag drinken op school, vervolgens zoekt hij zijn rustig plekje op. Ik help K. nog met wat huiswerk en zoek een beetje later hetzelfde rustige plekje op ... ik ben op, ik vind het niet fijn boos te worden. Deze keer moest het wel denk ik ... gelukkig niks fysisch.
We zitten samen in hetzelfde rustige plekje. Hij boven in zijn bed, ik onder zijn bed in mijn bed. Ik zeg niks en streel hem zachtjes over zijn hoofd. Ik leg de slaap-CD van dit moment op (Amatorski) en lees een boekje. Ik voel de tranen opkomen maar wil geen lawaai maken. Boys don't cry i guess. Beetje huilen dan maar, zonder geluid.
Tijdje later kijkt R. naar beneden ziet mijn voeten en komt er lekker bijliggen. Zonder woorden. We knuffelen nog een hele tijd tot hij vergeten is waarom hij kwam rusten op zoek gaat naar wat vertier. De lego komt gelukkig terug uit de kast ... ik heb hem beloofd dat ik zijn creaties niet meer zomaar in de bak zal uiteensmijten.
Na het eten kroop ik terug naar mijn rustig plekje. De kids stoeien nog een uur op de zetels zoals welpjes horen te stoeien. Niet moeten tussenkomen ... gelukkig. Zo zouden broer en zus altijd mogen zijn, het zijn echter zeldzame momenten. Tis weekend. Ik stel ze voor de keuze : TV of verhaaltjes. K. kiest voor TV, R. voor verhaaltjes :) Nog wat quality time. Lekker ...
Net een filmpje gezien op VT4 ... humor, lachen ... ook goed ... beetje evenwicht. Morgen ganse dag repetitie, lange dag maar wel compleet mezelf zijn. Zondag of oma of vrije dag. Ik kies voor de tweede optie, hoewel ik graag nog eens een volledig dagje met de kids had gehad. Oma is er op dit moment toch teveel aan denk ik. Ik zie wel. Als M. available is is de keuze snel gemaakt.
TV haalt mijn aandacht weg. De energie was al weg. Loslaten dit weekend. Hoop ik ... genieten van muziek, vrienden en nog een beetje kids morgenvroeg.
t.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten