Vanmorgen wakker om 6u ... huilend uit een droom. Het leek niet echt een nachtmerrie, ik had het ook niet te warm ... denk ik.
Wat er in de droom aan voorafging was wat achterstand op het werk dat de revue passeerde, dingen waar ik al lang geleden eens werk had van moeten maken, maar wat ik in alle chaos maar wat laat liggen. Morgen denk ik dan, en dan gebeurt het toch niet. Mensen wachten op mij, niet alleen intern, ook extern, alles schuift maar op. Tot zover een realistische droom. "Morgen" denk ik ook nu op dit eigenste moment, maar de kids moeten van school, dus ik ga toch weer niet doorwerken tot alles wat is ingehaald.
Op het moment dat ik huilend wakker werd, lag ik in foetushouding repetitief te wiegelen (dat heeft een naam denk ik, maar ik kan er niet opkomen) op een zwarte lederen bank in één van de radiostudios van Studio Brussel. Ik zat in mijn droom in het begin van een muziekquiz met Linde Late Night denk ik. Op een scherm van 4 op 6 meter flashte voor mij allemaal zwart/wit filmpjes die denk ik onderdeel uitmaakte van het decor. Hoewel men mij alles heel goed had uitgelegd waren er net wat teveel indrukken en stress, en begon ik plots hard te wenen en propte ik me in een bolletje op de zetel. "Wil je de webcam uitzetten of anders richten?" vroeg ik. Geef me 5 minuutjes snikte ik en dan zal ik me het komende uur tijdens de quiz wel sterk houden, de mensen op de radio zullen niets merken. Ik werd inmiddels wakker, maar vertoefde me precies nog in de studio terwijl de quiz begon met 2Pac. Dat ken ik dacht ik, maar twijfelde toch, east coast ? west coast ? Wat zouden ze nog kunnen vragen ? Ondertussen veegde ik mijn tranen weg en maakte mezelf helemaal wakker met de geruststelling dat ik het antwoord niet hoefde te weten ... het was maar een droom. Om 6u56 sprong de radiowekker op, ik had toch nog wat gerust of geslapen denk ik.
Ik probeerde vanmorgen te achterhalen waarom deze droom. Het is weer een nieuwe denkpiste. Parkeren van de emoties lukt niet echt, zolang ik getriggerd word, wil ik het toch vastleggen of proberen te achterhalen / ontleden. Maar het heeft een dag moeten wachten en het hoofd is inmiddels moe.
Ik ga terug naar "Ibiza" : teveel mezelf voorbijgelopen, teveel gedacht dat ik het wel kon trekken (de continue aandacht voor R.), thuiskomen en crashen, zware zwarte gedachten, opsluiten, foetushouding en huilen, pijn ... Daar leek het in mijn droom ook op ... behalve de pijn.
Ik bedacht me vanmorgen dat ik me misschien wat te sterk hou tov asperger. Ik ben geen typische Aspie denk ik dan, ik ben slim, heb veel geleerd, ik ga er goed mee om. Maar deze week ben ik dan toch maar geflipt (lego-blokje) en Mary and Max grepen me toch maar weer terug hard aan. Misschien moet ik achter de triggers van M. ook niet veel meer zoeken dan de mogelijke onhandigheid waarop ik met de extreme emoties (liefde / gemis) omga als Apserger. Onderliggend dan, want ik hou me sterk en denk dat ik het wel kan handelen, maar misschien is het alleen maar dat ... misschien moet ik aperger toch maar eens als excuus gebruiken. Ik hield vroeger in de relatie meer rekening met mezelf dan nu ik alleen ben. ik ga nu later slapen bv., minder rituelen, minder structuur, meer hooi op de vork, minder ventilatie, enz...
Ik dacht op de trein vandaag aan mijn eerste kus, en hoe ik daar ongelooflijk hard van wegrende. Ik stak de schuld op de lippenstift, maar kon ik echt gewoon niet plaatsen wat er in mijn omging. Ik denk aan de liefjes die niet veel later elkaar gewoon opvolgenden en waarbij seksuele ontdekkingen zich vaak meer in de publieke ruimte afspeelden dan achter gesloten muren. Echte liefde en erotiek/seks stonden duidelijk ver uit elkaar. Ik ervaarde jaloezie, verliefdheid, spanning en leerde snel technieken om meisjes het hof te maken. Ik ervaarde ook gedumpt te worden en dumpte zelf liefjes van het moment dat iemand anders in het vizier kwam. Geen flauw idee hoe de gemiddelde tiener hiermee omging. Ik bedenk me dat ik dat allemaal wel goed in de hand had en dat slapeloze nachten niet perse voor meer stress zorgden toen (tot mijn 21e ofzo).
De laatste dipmomenten die ik met liefde/gemis in verband bracht startten vaak met "Ik wil dat ook ... ". Na deze droom bedenk ik me dat ik het misschien gewoon moeilijk heb met de extreme emoties waar ik op dat moment mee wordt geconfronteerd. Of misschien wil ik op dat moment alleen maar gewoon zijn, zodat ik ook gewone relaties kan hebben, zodat ik die relaties misschien beter in stand kan houden, ... weet het niet. Klinkt beetje stom want neuro-typicals scoren er vaak even slecht in als ik :p
Het hele spoor van het gemis van een gezinnetje en "perfecte" partner wordt dan wat aan de kant geschoven, en misschien zijn de depri-momenten echt gewoon "een too much to handle". It makes sense voor elk trigger-, depri-, of flipmoment(je).
Tis maar een idee. Nu ik het hier zo neerschrijf ben ik er weer helemaal niet zo zeker van. Eenzaamheid steekt weer de kop op, maar ook moe, heel heel moe ... dus het zou zo toch maar eens kunnen dat ik te weinig Aspie ben en het teveel negeer, op zoek naar de grenzen van een neuro-typical. Ik voelde de behoefte om Ben-X nog eens te zien, maar daar ben ik de eerste (en laatste) keer echt niet goed van geweest. Tis nog even niet de moment vrees ik. Mozart & The Whale is wel ontspannend, maar zo overdreven dat ik er minder inspiratie uithaal.
22u02 ... afsluiten en slapen. Mail van M. zal voor andere keer zijn. Spijtig, heb M. graag ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten