Een pleidooi voor vrije liefde

2001 moet het blijkbaar zijn geweest waar ik voor het eerst zocht naar vrije liefde.  Een dik jaar geleden trachtte ik hier terug mijn soelaas in te vinden zonder effectief op zoek te gaan naar mensen die het met me eens waren.  Maar als ik iemand erover vertelde bleef men ongeinteresseerd of eerder negatief.  Eén enkele keer kreeg ik zelfs : "gij moet eens goed van de grond komen" ... gniffel gniffel.  Niks op tegen dacht ik dan, maar nope ... that's not what i want.

In de afgelopen week kwam M. met een tekst over hoe de Oude Grieken liefde opsplitsten in zes verschillende vormen.  Later zijn er nog veel andere vormen beschreven, maar deze spitsen zich toe op het relationele aspect.  Terwijl de meesten onder ons op zoek zijn naar DE liefde van hun leven is het hoogstwaarschijnlijk dat ze falen als ze dit in één persoon, één relatie permanent willen vinden.

Eerder deze week speelde ik al met de spanning tussen lichaam en geest, later kwam daar het hart bij (van waaruit ik de meeste pijn meende te voelen opkomen) en tot zover was ik.  De Grieken voegen daar dus nog wat aan toe wat me misschien kan helpen om alles in perspectief te plaatsen : 

1. Eros, or sexual passion : lust of zoals ik het in de afgelopen blogs noemde : lichaam.

The first kind of love was eros, named after the Greek god of fertility, and it represented the idea of sexual passion and desire. But the Greeks didn't always think of it as something positive, as we tend to do today. In fact, eros was viewed as a dangerous, fiery, and irrational form of love that could take hold of you and possess you—an attitude shared by many later spiritual thinkers, such as the Christian writer C.S. Lewis.
Eros involved a loss of control that frightened the Greeks. Which is odd, because losing control is precisely what many people now seek in a relationship. Don't we all hope to fall "madly" in love?

2. Philia, or deep friendship : de geest of wat ik versta onder de soulmates.  Ik herinner mij dat ik als tiener deze soort van liefde al herkende bij één van mijn beste vrienden - nu ver weg en lang niet meer gezien - maar toen als bevreemd.  Geen sexuele aantrekking whatsoever, maar best friends leek soms echt op liefde.  Iets wat ik aan niemand kwijt kon denk ik, behalve aan mezelf in teksten of schrijfsels. Ik wist zeer zeker dat het geen homo-sexualiteit was.  Clever ventje denk ik dan achteraf.

The second variety of love was philia or friendship, which the Greeks valued far more than the base sexuality of eros. Philia concerned the deep comradely friendship that developed between brothers in arms who had fought side by side on the battlefield. It was about showing loyalty to your friends, sacrificing for them, as well as sharing your emotions with them. (Another kind of philia, sometimes called storge, embodied the love between parents and their children.)
We can all ask ourselves how much of this comradely philia we have in our lives.

3. Ludus, or playful love : vrienden en een beetje meer : misschien is dit wel wat er gebeurde toen ik met mijn vrouwelijke soulmates de grenzen van het puur mentale oversteeg en me overgaf aan een soort fysische epxressie van die liefde.  Een spel dat zonder grenzen moeiteloos overging naar erotiek, maar nooit echt ontwikkelde tot pure lust.

This was the Greeks' idea of playful love, which referred to the affection between children or young lovers. We've all had a taste of it in the flirting and teasing in the early stages of a relationship. But we also live out our ludus when we sit around in a bar bantering and laughing with friends, or when we go out dancing.
Dancing with strangers may be the ultimate ludic activity, almost a playful substitute for sex itself. Social norms may frown on this kind of adult frivolity, but a little more ludus might be just what we need to spice up our love lives.

4. Agape, or love for everyone : liefdadigheid : ik vrees dat ik daar wat selectief in ben.  Ik tracht respect op te brengen voor elk individu, maar liefde voor iedereen lijkt me wat hooggegrepen. Empathie zoals er in de engelse tekst staat heb ik volgens mij aangeleerd, en lukt zeker in de professionele omgeving, maar daarbuiten moeten sommigen hun plan trekken, en krijgen anderen dan weer alle liefde en steun die ze verdienen.

The fourth love, and perhaps the most radical, was agape or selfless love. This was a love that you extended to all people, whether family members or distant strangers. Agape was later translated into Latin as caritas, which is the origin of our word "charity."
C.S. Lewis referred to it as "gift love," the highest form of Christian love. But it also appears in other religious traditions, such as the idea of mettā or "universal loving kindness" in Theravāda Buddhism.
There is growing evidence that agape is in a dangerous decline in many countries. Empathy levels in the U.S. have declined sharply over the past 40 years, with the steepest fall occurring in the past decade. We urgently need to revive our capacity to care about strangers.

5. Pragma, or longstanding love : liefde in die relaties die het wel overleven. Ik ga ervan uit dat het dat is wat mijn ma en pa bij elkaar houdt ... Ik zou er ook kunnen vanuit gaan dat er voor sommige van mijn "ex-lieven" nog een hoop pragmatische liefde is weggelegd.  Ik trachtte het te verklaren vanuit "soulmates", maar op een tekeningetje zou ik hier ook nog wel wat mensen kunnen droppen.

Another Greek love was the mature love known as pragma. This was the deep understanding that developed between long-married couples.
Pragma was about making compromises to help the relationship work over time, and showing patience and tolerance.
The psychoanalyst Erich Fromm said that we expend too much energy on "falling in love" and need to learn more how to "stand in love." Pragma is precisely about standing in love—making an effort to give love rather than just receive it. Withabout a third of first marriages in the U.S. ending through divorce or separation in the first 10 years, the Greeks would surely think we should bring a serious dose ofpragma into our relationships.

6. Philautia, or love of the self : zelfliefde ... in overvloed aanwezig lijkt me. Of zoals ik altijd beweer, als ik mezelf niet graag zie, kan ik ook geen liefde weggeven.

The Greek's sixth variety of love was philautia or self-love. And the clever Greeks realized there were two types. One was an unhealthy variety associated with narcissism, where you became self-obsessed and focused on personal fame and fortune. A healthier version enhanced your wider capacity to love. The idea was that if you like yourself and feel secure in yourself, you will have plenty of love to give others (as is reflected in the Buddhist-inspired concept of "self-compassion"). Or, as Aristotle put it, "All friendly feelings for others are an extension of a man's feelings for himself."

Het artikel gaat nog verder over hoe we ruimte kunnen geven aan deze verschillende vormen en minder perfectionistisch moeten zijn in het blijvend aanwezig zijn van bv. lust binnen één relatie.

Bovenstaande knowledge brengt me op dit moment geen één stap dichter bij het oplossen van "eenzaamheid" enerzijds of het "M-trauma" anderzijds, maar het streelt wel weer mijn ego door nog maar eens te benoemen en te beschrijven wat ik al jaren weet, wist.  Het geeft me ook de moed om door te gaan zoals ik bezig ben en geen andere strategie over liefde te moeten uitstippelen.  Het artikel doet uitschijnen dat je in de éne relatie vanalles kan waarmaken.  Ik wil nog even geloven dat ik er geen relatie voor nodig heb. Evenmin wil ik een onderdeel van "overspel" zijn, ook dat is iets wat ik altijd uit de weg ben gegaan, al is het maar uit respect voor die ander. Misschien zit er nog meer christelijke waarden in mij dat ik dacht, misschien valt het gewoon onder "do good, get good"