En met het eindigen van de vorige blog (20 minuten geleden), de laatste todo's en de voorbereiding van de avond met Duyster al op de achtergrond komt er toch een soort weemoed naar boven. Niet veel, geen tranen die al dan niet bedwongen kunnen worden, maar toch een soort van gemis. Het huis is opgeruimd, gezellig, de kandelaar werd vandaag terug bovengehaald en kreeg een weldoordacht plaatsje. "Het is hier precies voor vampieren" zei K. vanmiddag. Wat ik enerzijds begrijp, anderzijds kon ik haar snel overtuigen dat het niet zo was omdat er knoflook in de keuken lag.
Het was in eerste instantie de bedoeling om het wat minder rommelig te maken, maar nu is het zo gezellig dat het haast weer eenzaam is, niemand om de gezelligheid mee te delen. En het eerder op de dag aanwezige "het hoeft niet perse" verandert plots in een "spijtig dat ze er nu niet is" gevoel.
Niets onoverkoombaar en verre van depri ... het is zeer zeker ook de muziek die me wat naar beneden trekt. Ik zet zo meteen mijn eigen theorie / boodschap van "waar ben je" in, en dan kan ik weer terug genieten van wat er wel is, en niet wat ik wel eens heel fijn zou vinden maar er gewoon nu even niet is ...
De nicotine-drang van vandaag heb ik kunnen overwinnen, maar in de nieuwe sfeer doe ik toch maar een scheutje rum in de thee. Niet dat ik daar beter van slaap, maar het is wel eens lekker ... beetje feest ... jeuj ... :)
22:42
M. was here afterall :)
En terwijl ik nog even de ontbijttafel dek, krijg ik een flashback van misschien wel het mooiste moment van de dag : Ik bleef vanmorgen nog even in bed snoezen maar R. stond alvast op en komt me 10 minuutjes later uit bed halen : "papa, ik heb de tafel gedekt ... enkel de melk nog"
big smile :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten