De nasleep van de week deed gelden vandaag. De weinige slaap van vannacht er bovenop. Vanmorgen zocht en vond ik nog wat tijd voor mezelf. Ik werd echter vroeg in de ochtend al getriggerd vanop FB en kroop weg in bad om het een plaats te geven. Ondanks alles chill leek, werd ik toch versneld uit bad getild omdat R. en K. het niet eens waren. De uitdagingen van de dag waren uitgestippeld. Het is een terugkerend patroon dat de eerste dag dat de kids terug zijn ze vaak overhoop liggen. Met de nodige interventies lukt het me vrij snel om ze dan toch meer vrienden dan rivalen te laten zijn. De 15 minuten knuffelmoment met K. heeft R. misschien toch doen beseffen dat hij niet altijd "de eerste" is en dat papa ook gedeeld moet (en kan) worden.
Maar vanmorgen stond mijn tolerantiepeil bijzonder laag en ondanks een (volgens mij) duidelijke waarschuwing sloegen de stoppen door. Ik wist dat ik fout was op de moment dat ik bezig was, maar niettemin maakte ik af waar ik aan begon, met als gevolg twee zwaar geschrokken kinderen huilend in hun kamer omdat ik hun lego-kunstwerkjes respectloos in de opruimbak had gesmeten. Het ging over niks uiteraard.
Nog geen halve minuut later probeerde ik hen één voor één gerust te stellen dat het niet aan hen lag, maar dat we misschien wel allemaal in de fout waren gegaan, en ik nog wel het meest. Het liefdevolle gebaar werd geapprecieerd en na het troosten en knuffelen keerde de rust terug. Gek hoe weinig stress ik er zelf aan overhield. Begripvol naar mezelf dat het er zat aan te komen maar dat het sneller kwam dan ik had verwacht en dat ik het nog vrij goed wist te doseren waar ik mijn woede op moest richten. Trots op mezelf (klinkt gek, maar zo voelt het) dat ik haast meteen de focus kon verplaatsen naar het geruststellen, troosten en welzijn van de geschrokken kinderen. Ik zal alert blijven, maar ik denk niet dat het diepe (mentale) wonden heeft geslagen.
Ik heb K. achteraf vrij veel verteld over waar het deze week vandaan kwam, en ze leek het zelfs te begrijpen. Een 12-jarige is denk ik toch ook al wel met die dingen bezig en de zes vormen van liefde werden door mij eenvoudig maar ongesencureerd uitgelegd. Dit vertrouwen werd duidelijk op prijsgesteld want vanavond tijdens het eten kreeg ik een reeks vragen over "of en hoe jongens lichamelijk veranderen in hun pubertijd" :) Ik heb verteld wat ik wist ... Uit haar reacties besloot ik dat schaamhaar voor haar op dit moment de meeste vraagtekens oproept - waar, hoe, wanneer, hoeveel, ... De baard in de keel vond ze ook wel fascinerend en we probeerden allen uit hoe "hoog" we konden.
De rest van de dag verliep aangenaam, vlak voor het slapengaan nog net op tijd ingegrepen (op aangeven van mijn eigen grenzen) zonder de herinnering van het eerste incident terug op te roepen.
Enkele dagen terug postte ik als een reactie : Wie hard op de tafel slaat, heeft ruimte voor zichzelf nodig. De focus lag dus na het incident voor de rest van de dag eerder bij mezelf. Ik heb lopen zingen door het huis, net iets vaker beleefd geduld gevraagd (wacht even, ik ben bezig) wanneer de kids iets vroegen, af en toe ook gewoon nee gezegd. Niet teveel hooi op de vork, vroeg gegeten en gelukkig ook vroeg gedaan met alle huishoudelijke taken. Voor ze in bed lagen was de dag van morgen volledig klaar. De avond is van mij ... Duyster of course, maar ook alles op een rij.
Het zal voor de kids een bewogen voormiddag zijn geweest, maar ze zijn toch voldaan en zonder stress naar bed gegaan. Na het eten hebben we de schildersezel en de verf nog eens bovengehaald en de kunstwerkjes waren niet verontrustend, maar kleurrijk en in de trend van wat ik gewoon ben :)
Er waren ook enkele nieuwe inzichten dus. Vanmorgen in bad ging ik op zoek naar oorzaak gevolg van de band met mijn moeder. Ik weiger nog steeds haar de schuld te geven van mocht er misschien iets problematisch / traumatisch met mij aan de hand zijn, maar ik stond wel open voor het idee dat haar - overigens niet gediagnoseerd - autisme misschien een rol zou kunnen hebben gespeeld. Ik zou Peter Vermeulen nog eens kunnen raadplegen (lectuur) omdat iets wat me daar is bijgebleven wijst op de idee dat de andere leden van het gezin van een aspi vaak lijden onder afwijzing, het gebrek aan interesse, aan empathie, aan affectie, enz ... Als mensen mij vragen naar de band met mijn ouders zeg ik meestal : "ik heb niet echt een band met mijn ouders, maar ik heb er ook geen problemen mee". Dit zeg ik dan in vergelijking met wat ik bij anderen zie of hoor. Mijn antwoord ligt dan ergens gemoedelijk tussen de vele uitersten. De piste ligt open, voor de rest ga ik hier nog niet verder op in.
De trigger van vanmorgen is ook nog wel relevant om te onthouden. Ik ontdekte vroeg in de ochtend dat het vandaag lichtmis was en dat men dan verondersteld wordt pannekoeken te bakken. Ik fluisterde mezelf in dat ik best wel een goeie papa ben, en de kids best wel alleen zou kunnen opvoeden ook, maar dat ik voor zulke dingen toch een vrouw in huis moet hebben, een moeder ... voor de kids ? of voor mij ... ? Hoe vaak kreeg ook ik niet te horen dat ik precies een derde kind was, dat het leek alsof ik meer op zoek was naar de moederliefde in haar dan "sex" of andere partnerliefde ... Na de theorie van de zes liefdes voor ogen te hebben, lijk ik niet de enige te zijn die dat verwijt te horen krijgt/kreeg.
En wat nu heel frapant is, en confuzzling : tijdens het schrijven van deze blog is de stress in mijn linkerschouder latent (zachtjes) terug van lang weggeweest :( Misschien zit het gevoel er al wel van vanmorgen, maar het valt me alleszinds nu pas op. Wat zegt dat nu weer over heel dit proces ... ? Omdat het na de verhuis serieus was afgenomen bracht ik het altijd in verband met de stress met B. Misschien is het maar gewoon één van de signalen om "mijn eigen ruimte opeisen" ... Bij het nalezen van de ganse blog is de prikkel in mijn schouder alweer verdwenen ... oef :)
2Bcontinued. Slaaptijd - of misschien wel droomtijd, en ook dat weer kunnen verwerken :) Als ik geld zou krijgen voor elke gedachte die ik in kaart bracht ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten