Jezelf zijn

Ik ben weggegaan omdat ik mezelf niet kon zijn in mijn eigen huis. Het lijkt vanuit mijn perceptie zowat de belangrijkste factor in een mensenleven : jezelf kunnen zijn.  Ook op mijn job is het een belangrijke voorwaarde om met jongeren aan de slag te gaan : een omgeving creëren waarin ze zichzelf mogen en kunnen zijn.
Jezelf kunnen zijn hoeft niet perse te implementeren dat je jezelf 100% moet kennen, maar het kan wel handig zijn als je moet vechten voor je eigen ruimte en zijn, en dan wellicht compromissen moet sluiten om toch zoveel mogelijk je zelf te kunnen zijn, bv. als je samenwoont met iemand of nog thuis bent bij je ouders. Een beetje minimum rekening houden met die anderen is dan wellicht één van die compromissen, los van hoe zwaar die compromissen doorwegen.

Ik probeer voor mezelf de oefening te maken : wie ben ik dan als ik mezelf ben ? Het lijkt makkelijker om het aan iemand anders te vragen, maar dan wil ik wel een antwoord zonder oordeel, zonder de verwachtingen die die persoon stelt tov mij.  Een objectief beeld dus.  Maar ik maak de oefening even zelf, en dus eerder subjectief, gebaseerd op de vele reacties van anderen die ooit mijn richting zijn uitgekomen, maar wel bevestigd (en gekeurd) door mijn eigen brein. De moeilijkheid zit er hem toch ook in dat ik moet proberen mezelf te beschrijven zonder rekening te houden met wat anderen van mijn verwachten ... Niet evident.

- ik ben zelden impulsief.  Uitzonderingen op deze regel zijn wanneer ik verliefd ben, bepaalde experimentele doelen voor ogen heb, of op voorhand beslis om me te laten gaan en toch een bepaalde hoeveelheid intuitie aan te wenden.
- ik ben niet levendig, ik straal eerder rust uit (ook al ben ik binnenin niet rustig)
- muziek is uitermate belangrijk voor mij, als sfeerzetter of -versterker, als afleiding, als rustbrenger. Ik ga meestal niet goed om met pure stilte. Tegelijk raak ik moeilijk in slaap als er geluiden zijn die ik niet kan thuisbrengen, of die tot last zouden kunnen leiden (een mug bv.)
- ik vind alleen zijn rustgevend, maar heb tegelijk een grote behoefte aan affectie, een luisterend oor, een knuffel.
- Gesteld het mogelijke autisme kan ik behoorlijk wat prikkels verwerken, behalve moeilijke sociale prikkels.  Van geluid, licht (beeld), tast en geur ben ik vooral aan de laatste gevoelig. Geluid en beeld vind ik boeiend, tast en geur eerder lastig.
- ik leer sociaal te zijn uit observeren. Gelukkig hanteer ik daarbij een groot waarde-oordeel over wat ik wel goede en minder goede voorbeelden vind. Ik copiëer dus niet zomaar eender wie of wat.
- Ik leer empathisch zijn uit observeren, maar ook uit eigen ervaringen.
- sex interesseert me in mindere mate, hoewel er een (bio)logische sexuele behoefte is. (Ik vroeg me gisteren af tot hoe lang dat doorgaat. Is er zo geen leeftijd waarop dat zo "gemiddeld" stopt ?)
- Ik ben in het algemeen optimistisch ingesteld en kan genieten van kleine dingen. Ik leef meestal in het nu, maar neig terug te grijpen naar het verleden wanneer het minder goed gaat.
- Ik ben niet in de eerste plaats materialistisch maar steeds dezelfde materiele dingen brengen toch ook weer rust. (nieuwe formules of vernieuwde producten zijn niet ok, met nieuwe verpakkingen kan ik nog leven).
- Ik hou van mijn structuren en ochtendrituelen maar raak niet in paniek als ze er niet zijn. Een wijziging in planning veroorzaakt vaak wel stress, afhankelijk van de context kan dat problematisch zijn. Het is voor mij vaak een balans zoeken tussen de onvoorspelbaarheid van het gedrag van de kids (of andere personen), en beslissingen nemen (of soms absurde regels op te stellen) om op zeker te spelen en dingen te voorkomen.
- Ik ben intelligent maar verwerk de dingen eerder traag.  Veel hangt af van de manier waarop ze worden uitgelegd of voorgesteld. De context scheppen is bv. een grote meerwaarde om dingen sneller te vatten of te plaatsen.
- Ik luister graag, maar het is niet evident mijn aandacht er bij te houden. Het wegnemen van prikkels is niet altijd voldoende, ook in mijn hoofd moet het relatief rustig zijn. Dit uit ik niet altijd.
- Ik maak wel eens fouten, vind het vrij makkelijk om sorry te zeggen en het toe te geven. Tenzij iemand anders vind dat ik een fout heb gemaakt en ik zeker ben van mijn onschuld, dan ga ik flippen.  Ik ga niet goed om met onredelijkheid. Het zou kunnen dat ik het niet begrijp, maar dat hangt vaak samen met niet het geduld of de techniek hebben om het mij duidelijk te maken of het te doen begrijpen.  Een mes dat aan twee kanten snijdt.
- ik lust hoegenaamd geen mayonaise
- Ik slaap, eet en drink omdat het levensnoodzakelijk is ... liever zou ik dit niet "moeten" doen.

Het is weeral later dan ik dacht ... tbc ... of niet