"Jij lijkt wel een paddestoel ..." Zei B. vrolijk tegen R. toen ze hem deze ochtend kwam ophalen. De perfecte openingszin. Hij blij, ik blij, zij blij ... altijd moeilijk om hem uit handen te geven maar op deze manier mag dan toch wel altijd gaan.
De praktische dingen stonden klaar, ik had R. net helemaal ingestippeld. Het spulletje lijkt goed te werken, maar toch komen er nog nieuwe pokketjes bij. Vanmorgen eerste teleurgesteld omdat hij naar mama moest, maar blijkbaar kon hij net als ik goed de knop omdraaien want na heel veel aandacht, liefde en zelfs nog samen een puzzel te hebben gemaakt sprong hij blij recht toen mama voor de deur stond. Gelukkig.
Ik vind het contrast op 30 minuten enerzijds vreemd, anderzijds beter zo, zelfs als het een strategie zou zijn om een fijne periode bij mama tegemoet te zien. Uit ervaring weet ik dat het een strategie is die wel eens zou kunnen werken, je moet het alleen kunnen opbrengen :)
Het was koud buiten en ik had geen jas aan. Na gezegd te hebben wat ik nog moest zeggen (medicijntjes en zo ...) en R. een kus te hebben gegeven, haastte ik me naar binnen. B. was nog vanalles aan het vertellen, en ik maakte achteraf de bedenking dat ik weer niet aan het luisteren was ... het was koud, mijn mind stond op binnengaan en over naar de orde van de dag (werken). Ik ben blij dat het coöuderschap nu wat flexibeler is en zonder wrijving, maar ik kan me niet ontdoen van het idee dat ik "vriendschap" nog niet kan opbrengen, mezelf nog niet kan opofferen om tijd te nemen en te luisteren, we zijn te diep en te ver gegaan om nu al te weten hoe ik dat zonder al teveel inspanning zou moeten doen. Vermijden is mijn hoofd nog steeds de beste taktiek. Zo ben ik in het algemeen eigenlijk wel ingesteld : vermijden, voorkomen, voorzien ... Minder spontaan ? ik denk het niet maar dan wel in een veilige zone. Het is geen kwestie van durf, het is kwestie van opgeslagen ervaringen en waarschuwingen.
"Autisme wordt moeilijker bij het ouder worden" las ik vanmorgen. In dit perspectief kan ik dat perfect volgen. Anderzijds stuurt de schrijver van de wonderbox aan op : "ga eens wat meer op avontuur door je een aantal dagen in de positie van iemand anders te plaatsen (bv. een dakloze zonder geld)". Soit, het één hoeft niet persé met het ander te maken. Het is wel zo dat ik liever niet "autistisch" oud word en me elke dag moet vasthouden aan routines en regeltjes ... maar zover is het nog niet :)
Vandaag was stress, of eerder spannend. Geen relationele stress, maar een belangrijke afspraak in een school werd bijna verstoord door een kettingbotsing in de Kennedy-tunnel. Dan maar de regels breken (lichte vracht +1,5t) en assertief maar niet gevaarklijk op het foute rijvak voorsorteren voor de konijnenpijp. Voor de rest proper aan de maximumsnelheid verder. Ik was gelukkig wel op tijd en voor de presentatie zelf geef ik mezelf 90%. Kan beter, maar het miste gewoon wat routine denk ik.
Vanavond repetitie : Muziektherapie :)
Morgen afspraak op bureau, 9u30 starten, dus 8u slapen zou moeten kunnen ... misschien voor het slapen nog wat oldskool mediteren, er zit behoorlijk nog wat spanning in mijn lijf, iets minder in mijn hoofd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten